ขนมเกสรลำเจียก

เกสรลำเจียกเป็นขนมพื้นบ้านที่ถือเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดอ่างทองในภาคกลาง ชื่อขนมยืมมาจากดอกลำเจียก คือ Pandanus tectorius หรือเตยทะเล พืชวงศ์เดียวกับเตยหอมที่ขึ้นตามชายน้ำและชายทะเลของไทย ดอกลำเจียกเป็นดอกที่ปรากฏบ่อยในวรรณคดีไทยด้วยกลิ่นหอมแรง แผ่นแป้งฝอยละเอียดที่ร่อนลงกระทะจนสุกเป็นแพบาง ๆ ให้ภาพเหมือนละอองเกสรของดอกไม้ จึงเป็นที่มาของชื่อ ทุกวันนี้เกสรลำเจียกถูกจัดอยู่ในกลุ่มขนมไทยที่หาดูและหากินได้ยาก เพราะทำสดขายยากและต้องอาศัยจังหวะมือในการร่อนแป้งและม้วนขณะร้อน โรงเรียนสอนทำอาหารและครูขนมไทยจึงพยายามรักษาสูตรไว้ด้วยการสอนและเผยแพร่ ขนมชนิดนี้เป็นขนมไทยแท้ ไม่มีที่มาจากสำรับจีน

แผ่นแป้งต้องบางโปร่งเห็นเป็นฝอยละเอียด ไม่หนาทึบเหมือนแป้งเปียก ไส้มะพร้าวควรยังชื้นหนึบไม่แห้งเป็นทราย และควรซื้อจากเจ้าที่ทำสดทีละแผ่นต่อหน้า ไม่ใช่ทำกองไว้ตั้งแต่เช้า

ขนมนี้ไม่เหมาะกับการเก็บ ควรกินภายในสองถึงสามชั่วโมงหลังทำ ถ้าจำเป็นให้ใส่กล่องปิดที่อุณหภูมิห้องและกินภายในวันเดียวกัน การแช่ตู้เย็นจะทำให้แป้งข้าวเหนียวคืนตัวแข็งและเสียเนื้อสัมผัสถาวร