ข้าวเกรียบยาหน้า

บ้านน้ำเชี่ยว ตำบลน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด เป็นชุมชนที่คนไทยพุทธอยู่ร่วมกับคนไทยมุสลิมเชื้อสายจามและคนไทยเชื้อสายจีนมาหลายชั่วอายุคน จนได้ฉายาว่าชุมชนสองศาสนาสามวัฒนธรรม ชาวจามที่อพยพเข้ามานำวัฒนธรรมการกินข้าวเกรียบปากหม้อติดตัวมาด้วย เมื่อทำกินกันมากจนแป้งเหลือ ชาวบ้านจึงประยุกต์โดยเอาแผ่นแป้งไปตากแดดเก็บไว้ แล้วนำมาย่างไฟกินภายหลัง ก่อนจะพัฒนาเป็นการทาน้ำตาลอ้อยและยาหน้าด้วยกุ้งกับมะพร้าวซึ่งเป็นของที่มีอยู่ล้นเหลือในชุมชนชายทะเล ข้าวเกรียบยาหน้าจึงเป็นของว่างที่ผสมวัฒนธรรมไทย จีน และมุสลิมเข้าด้วยกัน และกลายเป็นสินค้าชุมชนที่ทำให้บ้านน้ำเชี่ยวได้รับรางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย

ควรสั่งย่างสด ๆ หน้าเตาเพราะทิ้งไว้แผ่นจะนิ่มและไส้แฉะ ดูว่าไส้มีกุ้งจริงเป็นชิ้น มะพร้าวขูดสดไม่มีกลิ่นหืน และน้ำตาลอ้อยต้องทาบางสม่ำเสมอไม่ไหม้เป็นคราบดำ

แผ่นแป้งดิบที่ยังไม่ย่างเก็บในถุงปิดสนิทที่แห้งได้เป็นเดือน ส่วนแผ่นที่ยาหน้าแล้วต้องกินทันทีในวันนั้น เพราะไส้กุ้งกับมะพร้าวสดเสียง่ายและความชื้นจะทำให้แผ่นหายกรอบ