ดักแด้ทอด

สุรินทร์เป็นแผ่นดินแห่งผ้าไหมที่มีการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมสืบทอดกันมายาวนาน โดยเฉพาะในกลุ่มชาวไทยเชื้อสายเขมรและกูย เมื่อสาวไหมเสร็จ ตัวดักแด้ที่เหลือไม่ถูกทิ้ง แต่ถูกนำมาทอดกินเป็นอาหารโปรตีน สะท้อนการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า

แม้ดักแด้ทอดจะกินกันทั่วภาคอีสานและภาคเหนือ แต่ที่สุรินทร์มันเชื่อมโยงโดยตรงกับมรดกการทอผ้าไหม จึงเป็นของกินเล่นที่เล่าเรื่องราวของทั้งอาหารและหัตถกรรมพื้นถิ่นไปพร้อมกัน

เลือกตัวอวบเต่งกรอบนอกนุ่มใน สีเหลืองทองไม่คล้ำดำ กลิ่นหอมมันคล้ายถั่วคั่ว ถ้าตัวดำไหม้ ยุบแฟบ หรือมีกลิ่นน้ำมันหืนแสดงว่าทอดเก่าเก็บไว้นาน

เก็บในภาชนะปิดสนิทกันชื้นเพื่อรักษาความกรอบ ถ้านิ่มให้อุ่นบนกระทะไฟอ่อนแทนไมโครเวฟ และควรกินให้หมดขณะยังใหม่